نقد و بررسی -  چرا باید بیلی بت رو بخونیم؟

درود به همه کسایی که این نقد رو میخونن، روز خوش.
قبل از هرچیزی بگم که این اولین نقدیه که من اینجا اپلود میکنم پس ببخشید بابت اشتباهات احتمالی.
اگه هنوز این اثر رو نخوندید یا شک دارید که این اثر رو بخونید یا نه، راهنماییتون میکنم.
(پ.ن: این نقد نظر و ایده های شخصی منه.)

اول | نویسندگان این اثر
داشتن یه نویسنده مشترک با مانستر، موجیروشی، پسران قرن بیستم (و بیست و یکم) از الان نشون میده که این اثر قراره پلات توییست ها، مباحث علمی/تاریخی و شوک های روان شناختی زیادی داشته باشه.
دوم | موضوع پیچیده
موضوعش از اول واضحه، کوین باید بره ژاپن تا اجازه کشیدن بیلی رو از صاحب اصلیش بگیره. هرچند هدف کلی مانگا یک چیز مشخص نیست و مدام در حال تغییره ولی با خوندن چپتر های بیشتر پازل ها با هم جور میشن و همه چیز دستتون میاد. شما تا لحظات اخر هم نمیفهمید دقیقا داره چی میشه یا چی قراره بشه و تو یک مسیر پر پیچ و خم قرار میگیرید. تو کل داستان اتفاقات یهویی زیادی میوفته جوری که ممکنه برگردید چپتر قبل تا مطمئن شید چپتر درستی رو دارید میخونید ولی به روند داستان اعتماد کنید چون ارزششو داره. نویسندگی این اثر به خوبی انجام شده و هیچ اتفاقی بی هدف رخ نمیده، کاملا این حس رو منتقل میکنه که همه چیز تو هر زمان به هم وابستست. همچنین استفاده از وقایع تاریخی (برج های ۱۱ سپتامبر، فروریختن دیوار برلین، جنگ های جهانی و ..) و انسان ها و چهره های تاریخی واقعی (جان اف کندی، شیمویاما، هیتلر ، انیشتین و ..) این اثر رو واقعی تر میکنه.
سوم | نه به کلیشه
یکی از مانگاهاییه که به یادتون میمونه. احتمالا اثر مورد علاقتون نمیشه ولی قطعا بهش فکر میکنید. یکی از آثاریه که انقدر خاصه که ممکنه تا مدتی ذهنتون درگیر حل کردن معماهای مانگا باشه. ولی ممکنه بعد از تموم کردنش و برملا شدن اهداف و پلات های داستان، ذهنتون اروم شه و شاید دیگه اونقدر بهش فکر نکنید. (نظر شخصی: اگه ده بار هم برگردم عقب این اثر رو میخونم ولی فقط برای یک بار، به نظرم از جمله آثاریه که “یک بار مصرفه”)
چهارم | کارکتر ها و طراحی
برای من که نسبت به ارت استایل مانگاها سخت گیرم به نظرم ارت استایل خوبی داشته، شاید بهترین نبوده ولی نتیجه اش واقعا هنرمندانه بود، توی کشیدن landscape ها و سایه دادن خیلی به جزئیات توجه شده. بخش های رنگی مانگا خیلی بهترن و طراحی کارکترا خیلی خاصن، به جای توجه به زیبایی بصری روی واقع گرایی چهره ها، چین و چروک های سن، احساساتی مثل خستگی و غم و شادی بیشتر تمرکز میکنه که همین کار رو قوی میکنه. باعث میشه به کارکترا به چشم انسان نگاه کنی نه یه نقاشی که نتیجش میشه ارتباط گرفتن راحت تر. (بدی هایی هم داره از جمله اینکه کارکتر ها کمتر به یاد موندنی میشن که همین باعث میشه برخلاف مانگاهای امروزی “داستان” مهم تر از “کارکتر” بشه که توضیحش خیلی مفصله. البته اینجوری هم نیست که کارکترا ها کلا نادیده گرفته بشن)
خود بیلی بت یک کارکتر دوست داشتنی و بامزست و طراحیش واقعا جالبه (از میکی موس و فلیکس کت الهام گرفته شده) اون لوگوی خفاش هم که اصل جنسِ این مانگاست. درکل این حسو منتقل میکنه که ما بیلی بت رو بیشتر از کارکترا دوست خواهیم داشت یا یه جورایی فراموش نشدنی تره.

خب خب.. اگه ترغیب شدید که بخونید پس بفرمایید اگر هم که نشدید خب فدای سرتون.
ولی نکاتی هستن که خیلی دوست دارم بیانش کنم پس داخل کامنت ها اونارو مینویسم ولی کاملا اسپویل کننده از روند داستان هستن پس اگه هنوز نخوندید کامنت هارو نبینید.
اگر نکته ای هست که میخواید بنویسید توی کامنت ها حتما بگید.