نقد و بررسی -  بازی مرگ

جذابیت این داستان برای من اینه که شخصیت ها کامل نیستن
درست مثل واقعیت حتی مرگ هم شخصیتی والا اونطور که معمولا این وجود هارو به تصویر میکشند نداره
اون فقط عصبانی بود و قدرتش رو داشت کمی حوصلش سر رفته بود پس برای خودش یه بازی درست کرد که درش یک نفر تلاش میکنه ازش فرار کنه و در آخر شاید چون بازیکن بهش یک بازی لذت بخش داده بود فرصت آخر رو بهش داد
حداقل از آخرین صحنه ها این طور برداشت میشه
اما انتخواب های خود انسان درگیر این بازی ها واقعا جالب بود
قبل از خودکشیش اون شخصیت جالبی نداشت چون خیلی هدف های بزرک داشت فرصت های کوچیکش رو نادیده گرفت و کم کم اطرافیانش رو از خودش روند
در این زندگی های دوباره به تدریج میفهمه که چقدر خودکشی تصمیم عجولانه ای بود در برخی موارد تلاش میکنه به مادرش کمک کنه که باعث میشه بیشتر متوجه بشه کارهاش چه عواقبی میتونن داشته باشه
خود مرگ ها و شخصیت هایی که در اون ها تناسخ میکنه به خودی خود جذاب هستن بچه ای باشی که به قتل میرسه و در زندگی دیگر قاتل هم سلولیت باشه؟ یا مجرمی که بعد در بدن قاتل خودش و حتی در بدن پلیسی که این قاتل رو گیر میندازه باشی
تفاوت جایگاه چقدر تاثیر گذاری
و روند تفکر و تصمیم گیری های شخص چقدر بسته به موقعیت میتونه متفاوت باشه از خودخواهی تا فدا کردن خود
تلاش شخصیت برای به دام انداختن مرگ از بخش های جالب بود از باید طبق خواستش پیش برم تا میخوام ازش سرپیچی کنم
و در واقع بودن در بدن مادرش و بی رحمی این عمل که باز هم شخصیت پیچیده مرگ رو به تصویر می‌کشد نویسنده شخصیت مرگ رو با معیار های انسانی نساخت و به نظرم بسیار خوب به تصویر کشید