سفر در زمان (4 اثر)

زِفیر آخرین انسان است که در جهانی رهاشده از سوی خدایان با نیروهای شر می‌جنگد. وقتی او در نبردی به‌دست تارتاروس، خدای نابودی، کشته می‌شود، به نظر می‌رسد تمام امیدهای بشریت از بین رفته است. اما سرنوشت زفیر هنوز به پایان نرسیده؛ خدایانی که نبردهای او برایشان سرگرم‌کننده بوده، فرصتی دوباره به او می‌بخشند.

زفیر ده سال به گذشته فرستاده می‌شود؛ به زمانی که هنوز یک برده بود، نه قدرتمندترین انسان زنده. اکنون این پرسش مطرح است: آیا زفیر می‌تواند از تارتاروس انتقام بگیرد و زنی را که دوست دارد نجات دهد، یا محکوم است بار دیگر همان سرنوشت تلخ گذشته را تکرار کند؟

پس از آنکه برج به‌طور ناگهانی ظاهر شد، افرادی که می‌خواستند به دنبال ارزش‌ها و آرمان‌های شخصی خود بروند، وارد آن شدند و به «هانتر»ها شهرت یافتند. هرکدام هدفی برای خود داشتند، اما تنها عده‌ای خاص از سوی این سازه‌ی مرموز انتخاب شدند و مهارت‌های قدرتمندی به دست آوردند.

کیم گونگ‌جا، هانتری ضعیف در رده‌ی F که هیچ مهارتی ندارد، به کسانی که مورد لطف برج قرار گرفته‌اند حسادت می‌کند. روزی این حسادت بر او غلبه می‌کند و ناگهان مهارتی در حد رده‌ی S به دست می‌آورد؛ مهارتی که به او اجازه می‌دهد توانایی دیگران را کپی کند—اما تنها پس از اینکه آن شخص او را بکشد.

خیلی زودتر از آنچه انتظارش را داشت، گونگ‌جا فرصت می‌یابد توانایی جدیدش را روی هانتر افسانه‌ای معروف به امپراتور شعله‌ها امتحان کند. در لحظات مرگ، او به حقیقتی تاریک درباره‌ی مردی پی می‌برد که زمانی بیش از همه تحسینش می‌کرد.

پس از آن، گونگ‌جا مهارت قدرتمند دیگری به دست می‌آورد که به او امکان زنده شدن و بازگشت ۲۴ ساعت به گذشته را می‌دهد. با تکیه بر این قدرت، او نقشه‌ای جسورانه می‌کشد: سفر به ۱۱ سال قبل، از میان برداشتن امپراتور شعله‌ها، و تثبیت جایگاه خود به‌عنوان بهترین هانتر جهان.

زندگی عادی کگومه هیگوراشی ناگهان دگرگون می‌شود وقتی دیوی او را به درون چاهی می‌کشد و پانصد سال به گذشته می‌برد. در این دوران، کگومه خیلی زود دو چیز را می‌فهمد: دیوها میان انسان‌ها رفت‌وآمد می‌کنند و او ناآگاهانه شیئی خطرناک را از دنیای خودش آورده—گوی کوچکی به اندازهٔ تیله، مشهور به «گوهر شیکون» (گوهر چهار روح). این گوی نامعمول به هر دیوی که آن را در اختیار داشته باشد قدرتی عظیم می‌بخشد، و کگومه برای هر کسی که قصد سرقتش را داشته باشد هدفی آسان است. هنگام نبرد با دیوی، تلاشی شتاب‌زده برای دور کردنش باعث می‌شود کگومه ناخواسته گوهر را خرد کند و بی‌شمار تکه از آن در سراسر ژاپن فئودالی پراکنده شود. او خیلی زود پیامدهای سنگین کارش را درمی‌یابد، وقتی باید با نیمه‌دیو، اینویاشا، همراه شود تا پیش از آن‌که تکه‌ها به دست افراد نادرست بیفتد، همهٔ آنها را جمع‌آوری کنند.

چه می‌شد اگر ما در دنیایی زندگی می‌کردیم که "آدمکش مواجب‌بگیر" هم مانند پزشکان و وکلا، حرفه‌ای قانونی و همه‌گیر تلقی می‌شد؟ چه می‌شد اگر دانشمندی به منظور رسیدن به شگفت‌انگیزترین نقطه عطف شغل خود، چنین آدمکشی را استخدام می‌کرد... تا در زمان به عقب سفر کند و آدولف هیتلر را پیش از آن‌که خوی شیطانی‌اش به قدر برسد، بکُشد؟ چه می‌شد اگر هیتلر از این اقدام به ترور جان سالم به‌در می‌برد، ماشین زمان را می‌دزدید، خود را به قرن ٢١ـم می‌رساند... و قاتل هنوز به قدرت نرسیده همان ٧٠ سال پیش سرگردان و آشفته رها می‌کرد؟ اگر خیال می‌کنید که جوابی برای این پرسش‌ها دارید... سخت در اشتباهید. و شما باید من آدولف هیتلر را کُشتم، آخرین اثر شاهکار جیسون را بخوانید.